?

Log in

ԱՅՍՈՒՀԵՏ ԿԱՐԴԱ ԻՄ ԿԱՅՔ ԷՋ(ԵՐԸ)՝ ԵԼՔ & ՄՈՒՏՔ ԿԱՏԱՐԵԼՈՎ ԱՅՍՏԵՂԻՑ։
Այսինքն, այստեղից դուրս արի ու մտիր իմ կայք էջն ու կարդա ինչ ուզում ես, որն ուզում ես, ինչքան ուզում ես, կարդա որքան կուզես։

dis poem
shall speak of the wretched sea
that washed ships to these shores
of mothers cryin for their young
swallowed up by the sea
dis poem shall say nothin new
dis poem shall speak of time
time unlimited time undefined
dis poem shall call names
names like lumumba kenyatta nkrumah
hannibal akenaton malcolm garvey
haile selassie
dis poem is vexed about apartheid rascism fascism
the klu klux klan riots in brixton atlanta
jim jones
dis poem is revoltin against 1st world 2nd world
3rd world division man made decision
dis poem is like all the rest
dis poem will not be amongst great literary works
will not be recited by poetry enthusiasts
will not be quoted by politicians nor men of religion
dis poem s knives bombs guns blood fire
blazin for freedom
yes dis poem is a drum
ashanti mau mau ibo yoruba nyahbingi warriors
uhuru uhuru
uhuru namibia
uhuru soweto
uhuru afrika
dis poem will not change things
dis poem need to be changed
dis poem is a rebirth of a peopl
arizin awaking understandin
dis poem speak is speakin have spoken
dis poem shall continue even when poets have stopped writin
dis poem shall survive u me it shall linger in history
in your mind
in time forever
dis poem is time only time will tell
dis poem is still not written
dis poem has no poet
dis poem is just a part of the story
his-story her-story our-story the story still untold
dis poem is now ringin talkin irritatin
makin u want to stop it
but dis poem will not stop
dis poem is long cannot be short
dis poem cannot be tamed cannot be blamed
the story is still not told about dis poem
dis poem is old new
dis poem was copied from the bible your prayer book
playboy magazine the n.y. times readers digest
the c.i.a. files the k.g.b. files
dis poem is no secret
dis poem shall be called boring stupid senseless
dis poem is watchin u tryin to make sense from dis poem
dis poem is messin up your brains
makin u want to stop listenin to dis poem
but u shall not stop listenin to dis poem
u need to know what will be said next in dis poem
dis poem shall disappoint u
because
dis poem is to be continued in your mind in your mind
in your mind your mind

By Mutabaruka

Այսօր, մի քանի ժամ առաջ, զրուցում էի Ռուսաստանում ապրող ընկերոջս՝ Բորիս Տոբոտրասի հետ, որն իր ընկերների հետ մեկնել էր Հայաստան, որպեսզի զբաղվեր մարզա–մակույքի սպորտով, եւ վերջերս էր վերադարձել այնտեղից։
Նա պատմեց ինձ Հայաստանում անցկացրած հետաքրքրի ժամանցից, նոր ծանոթություններից, եւ նաեւ ցույց տվեց մի տեսաֆիլմ, որտեղ «Դե Դե Տե» ռուսական ռոք երաժշտության ներքո, իր մտերիմ ընկեր Ալեքսանդր Վիկուլինը ցուցադրում է ճոխ լուսանկարների մի շարան՝ վերցված Հայաստանի պատմական տարբեր վայրերում։
Տեսաֆիլմը դիտելու համար պետք է բեռնել <a href="http://vikulin.ru/20080501_dzoraget/armenia_slideshow.zip">այս ֆայլը</a> (<a href="http://vikulin.ru/20080501_dzoraget/armenia_slideshow.zip">http://vikulin.ru/20080501_dzoraget/armenia_slideshow.zip</a>  15մ.բ.), իսկ տեսաֆիլմում լսվող երաժշտության բառերը հասկանալու համար պետք է իմանալ Ռուսերեն լեզուն։

բնօրինակ՝ http://gevorgian.com/hakob/archives/2008/05/17/13/04/34/

Նոր տարին ու ես

–Ու՞ր

–Ծխելու,–ասեցի եւ շարժվեցի դեպի դուրս, շարունակելով զգուշացրի–Էս ինչ ցուրտա, շոր հագիր չմրսես…

–Հա, սպասի ժակետս վերցնեմ գամ։

–Ապեր, բա էն օրն ինչի չեկար թղտերիդ ետեւից, ամեն ինչ տպել էի, պատրաստել…

–Հակ ջան կներես, չստացվեց, էդ օրն ինչ փորձանք ասես որ չեկավ գլխիս…

–Ի՞նչ էր եղել որ։

–Դե եսիմ, գործերով էլի… Բիլերը լցվել են գլխիս… էս Մերսեդեսի վարձն էլ չեմ կարում տամ…

–Հա՜, պարզա ապեր. դե երբ ուզես արի, թղտերը պատրաստ են, վերցրու…

–Մերսի ցավդ տանեմ…

–Հարց չկա ապեր…

Մեկել հանկարծ տան ներսից լսվեցին կանացի ճիչեր, կարծես թե ուրախ… Այդքան էլ ուշադիր չէի։

Հակո՞բ,–ներսից կանչեցին,– ուրես այ տղա, արի ներս, նոր տարին եկավ։

–Ո՞նց թե եկավ։ Ես էստեղ արդեն մի քանի րոպե կանգնած եմ, ու նոր եկող կամ գնացող չեմ տեսել։ Էդ ո՞ր կողմով ա եկել, որ չեմ տեսել…

–Լավ դե, արի ներս, շամպայն խմենք…

–Բա էդ թթվաջուրը խմելու բան ա՞,–խնդալով մտա ներս, եւ նոր տարին, արդեն ներսից, դիմավորեց ինձ։


 

Հուշեր նոր տարվա սկզբից…

տխուր ծառը

Ժամանակներ առաջ, մոտավորապես կես տարի, աշխատում էի մի փայտի քանդակի վրա, որի հետ ունեցած զգացմունքներս առ այսօր դեռ գաղափարախոսությանս հիմքն են հանդիսանում։



Գեղեցիկ էր, երբ նկատվեց։ Կտրվեց, հեռացվեց անտառից։ Բաժանվեց մասերի՝ մանրացվեց։ Վաճառվեց մարդկանց, եւ տրվեց ինձ, որպեսզի ես նրան զարդարեմ։
Զարդարանքի պահին խոսքերս դարձան զենքեր՝ դուր–դանակներ, ուժով լցված մուրճեր…
Հնազանդ էր, երբեք չմերժեց։
Ինձ տվեց այն, ինչ–որ ուզում էի ես։ Հիմա, երբ էլ ինձ մոտ չէ,
հեռու անտառից ու կտրված ամենքից, անհայտ վիճակում ապրում է մի տեղ՝ անհայտ իր քոքից։ Անհայտ է վիճակը նաեւ իմ՝ քանդակողիս.
ո՞վ էր տերն այս ամենի. անտառը՞, ծառը՞, կացինը՞, փողը՞ թե՞ ես։ Անհայտի տերեր ենք մենք, խեղկատակ վիճակից փախստականի պես…


Հակոբ Գևորգյան
Երեքշաբթի, Հունիս 26, 2007

Վերածնունդ՝ Ստի

Լսում եմ Արթուր Մեսչյանի «Հաղորդություն» երաժշտությունն ու խոհում… Լսում եմ նրա պարզ բացահայտումը մի սուտ պատմության մասին, որին շատերն են դեռ հավատում։ Նա ասում է, թե ինչպես ոմանց ցուցմունքով՝ Տերը ծնվեց ախոռում, թլպատվեց ու որդեգրվեց։ Արթուրի ասածը շատ նման է իր տարեկիցների խոսքերին… հորս, ու մորս խոսքերին։ Միշտ անհայտ ու միշտ սպասողական վիճակում են մեր ծնողները։ Ո՞վ բարդեց այս փսորված ծամոնի գունդը մեր ազգի գլխին։ Ես այն գիտեմ, բայց չեմ ասի, քանզի… Քանզի, երբ լսեցի Մեսչիանին ու նրա հարցին, թե «ո՞վ է հնարել այս սուտը», հասկացա, որ սուտը հարցաքննել պետք չէ. այն արդեն բացահայտ է որպես սուտ։ Իսկ երբ սուտը բացահայտված է, ապա բողոքարկումն ու մեղանչանքը զուր են, որովհետեւ ստին կարեկցողն ինքն է դառնում զոհ ու չար գործի բաժնետեր։ Ստին պետք է հիշել որպես մղձավանջ, կամ էլ ընդհանրապես չհիշել։ Ստին պետք է նայել որպես թիթեռ չդարձած չորացած որդի ու երբեք չխառնել ներկա հավատքին ու հույսին։ Սուտը՝ որն ունի քառասուն օրվա կյանք, չի կորցնի իր վավերությունը, երբ այն հիշվի ու վերածնվի։ Իսկ այս ամենը հասկանալու համար, ցավոք, անհավատ մարդիք, պետք է ետ դառնան ու լսեն ստի քազցր լեզվին՝ հայացքը հառած ճպացաց աչքին, որպեսզի տեսնեն, թե ինչ են կորցնում այն պահից սկսած, երբ վերածնում են սուտը՝ կյանքեր ավիրած։

Հակոբ Գեւորգյան,
Մարտ 8, 2008թ

(այս, եւ այսօրինակ գրվածքներ կարող եք գտնել, եւ ինչու չէ, կարդալ, գնալով gevorgian.com/hakob)

I am not a journalist

"We may go to the moon, but that's not very far. The greatest distance we have to cover still lies within us." Charles de Gaulle

Continue your trip by visiting my infamous website.

P.S. Ուրեմն, ապարանցու էշը միամիտ տեղն ընկնումա ձորից ցած, գյաբառլամիշա լինում, ու սատկում… ԱբարանԲաս ընկերության մասնագետներն գալիս են քննության, որ պարզեն վթարի հնարավոր պատճառներն… ու բացում են սեւ արկղը, որտեղ գրված է լինում մի տեղեկատվություն, այն է՝ «էշ–էշ եկավ ու ընկավ…»